Asalam duudza Apsuauvjlar.Bir önceki yazım biraz karamsar bir duygu içerse de, haklı olduğumu söyleyenlerin çoğunluğuna ve yorumlarına baktığımda tespitlerimin doğru olduğunu görmek gelecekten tedirgin olmamızın ne kadar haklı olduğunu gösterdi. Ama biz bu kadar karamsarken hesap etmediğimiz bir şeyler olduğunu da fark etmemek mümkün değil. Yazıyı okuyup içlerinden ‘’Madalyonun birde diğer yüzüne bakmak lazım’’ diyenlerimiz mutlaka olmuştur. Tıpkı benimde şuan yapıyor olduğum gibi. Evet şimdi gelin birde ‘’Neden karamsar olmamalıyız?’’sorusuna yanıt arayalım..

Abhazya ve Abhazlar’ın yeryüzünde var olduğundan bu yana kaderleri maalesef pek değişmedi. Savaşlar, sürgünler. Bundan bihaber olan insanların sadece folklör kıyafetlerimizi bile görmeleri, bizlerin kaderini anlaması için yeterli olacaktır. Folklörünü bile savaşmaktan üzerinden çıkarmaya fırsat bulamadığını gösteren savaş üniformasıyla icra edenlerin kaderini. Tarihin her devresinde saldırıya maruz kalmış, yok edilmeye çalışılmış ve bitme noktasına kadar getirilen bir halk. Ama işte bunu yapanların hesap edemedikleri bir şeyler vardı. Onlar da; ABRİTSKIL, SETENAY GUAŞA, NARTLAR ve en küçük kardeşleri SASRUKUA. Kimi en dar zamanında halkının yardımına koşar, kötülerle savaşır ve ülkesindeki zararlı otlara bile savaş açar. Kimi de Anneliğin kutsallığıyla bir kayaya atılan okla can verilen ve demirci AİNAR’ın ellerinden hayata gözünü açan kahramanlar yetiştirir halkı için. Bir diğeri de halkı için devlerle meydan okur, savaşır ve ateşi alır getirir yurduna. İşte bu kahramanlar içimizden hiç eksik olmadı tarih boyu. Bizim bile hesap etmeyi unuttuğumuz şeylerin başında bu geliyor. Bu karamsarlığımızın sebebi de bu olsa gerek Evet tükenip yok olmaya yüz tuttuğumuz bir anda bize devlerden ateşi çalıp getiren SOSRUKUA’nın getirdiği ateş sadece bildiğimiz sıradan ateş değil, aynı zamanda bağımsızlık ve özgürlük (AHAKUYTRA)ateşiydi. O yüzden o ateş sonsuza kadar sönmez. Yani korkmamıza gerek yok. Bir diğer hesaba katmadığımız şeyi de her zamanki gibi bir hikaye ile anlatmak isterim.

İki kral sohbet esnasında tartışmaya başlamışlar. Biri diyormuş ki ‘’Her şeyin başı eğitimdir.’’Diğeri ise ‘’Hayır. Önemli olan asıldır.’’ Böyle tartışırlarken eğitimi savunan kral diğerini ‘Benim bir kedim var. Onu öyle bir eğittim ki bana kahve pişirip tepsiyle getiriyor gel de gör ’diye davet etmiş sarayına. Derken gün gelir sarayında bir araya gelirler ve ev sahibi kral bi ıslık çalar ve iki ayağı üzerinde bir kedi çıkagelir. Kral’’Hemen git bize kahve yapıp getir’’ der. Az zaman sonra kedi, içinde iki adet kahve olan tepsiyle çıkagelir. Koltukları kabaran ev sahibi kral o gururla eğilip kahvesini alırken yan gözle misafirini şöyle bir süzüp ‘’Ya gördün mü bak eğitim nelere kadirmiş?’’ Ancak daha kahvesini alamadan’’ Dur bakalım anlarız şimdi’’ demiş misafiri. Ve cebinde getirdiği fareyi kedinin önüne atıvermiş. Fareyi gören kedi hemen tepsiyi fırlatıp dört ayak üzerine düşüp başlamış fareyi kovalamaya. Tabi misafir kralın son sözü bizim ders çıkarmamız gereken konunun özünü oluşturuyor. ‘Ben demedim mi sana? Önemli olan asıldır. Ne olursa olsun her şey mutlaka bir gün aslına geri döner’’

O halde korkularımız boşuna. Nasıl olsa HERŞEY BİRGÜN MUTLAKA ASLINA GERİ DÖNER değimli???

NAUGZARA AGUZAAT HAPSUVAUVJLAR. NAİNAGZA APSNI.

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir .